به گزارش رویترز، پلیس مکزیک اعلام کرد تحقیقات گسترده نشان داده که علت آتش‌سوزی گسترده مهدکودکی دولتی که 44 کشته به جا گذاشت آتش گرفتن دستگاه تهویه هوا بوده است.[مقامات مکزیک با دریافت این اطلاعات در تلاش هستند تا فرد و یا افرادی که ممکن است در قبال این موضوع مسئولیت داشته باشند را مورد مواخذه قرار دهد.

یکی از کارشناسانی که روی علت این آتش‌سوزی تحقیق می‌کرد اعلام کرد که استفاده بیش‌ از حد دستگاه تهویه هوا در این مرکز سبب گرم شدن بیش از حد سیم‌ها و در نهایت اتصالی آن شده است.

شدت و گسترگی این آتش‌سوزی سبب شد تا ماموران آتش‌نشانی برای نجات کودکان که بیشتر آنها نوزدان و نوپاها بودند اقدام به سوراخ کردن دیوارها کنند که با وجود این تلاش‌ها سانحه غم‌انگیز فوق تلفات بالایی به جا گذاشت.

به گزارش همشهري‌آنلاين به نقل از خبرگزاري فارس روزنامه انگليسي‌ "تايمز " ضمن اشاره به سقوط هواپيماي يادشده در اقيانوس اطلس نوشت:

"يوهانا گانتالر " مسافر ايتاليايي پرواز 447 هواپيمايي فرانسه براي تعطيلات به همراه همسرش به برزيل رفته بود كه به دلايلي موفق نشد خود را به اين پرواز برساند.[]

 وي به خيال خود از مرگ جان سالم به در ‌برد ولي ديگر خبر نداشت كه مرگ در كمين وي نشسته است.

بنا بر اين گزارش، چند روزي از شادماني يوهانا گانتالر به علت از دست دادن اين پرواز نگذشت كه وي در يك حادثه رانندگي جان ‌خود را از دست داد

به گزارش واحد مرکزی خبر به نقل از منابع خبری اعلام کرد، تاکنون جعبه سیاه این هواپیما پیدا نشده اما نیروهای تجسس حدود صد تکه از قطعات و انواع وسائل لاشه هواپیما را پیدا کرده‌اند. آخرین آمار اعلام شده درباره اجساد پیدا شده هواپیما، در روز سه شنبه 19 خرداد به 28 جسد رسیده بود.

هواپیمای ایرباس آ 330 فرانسه با 230 سرنشین، سی و یکم ژوئیه برفراز آب‌های اقیانوس اطلس ناپدید شد.

فرانسه و برزيل برای جعبه سیاه این هواپیما زیردریایی و نيرو به منطقه فرستاده است.

خبرگزاري فرانسه افزود: دو کمک خلبان اين هواپيما موفق شدند اين هواپيما را صحيح و سالم به زمين بنشانند.

فرود اضطراري اين هواپيما در فرودگاه نيو آرک شهر نيويورک صورت گرفت.

دويست و چهل و هفت مسافر توسط اين هواپيماي بوئينگ هفتصد و هفتاد و هفت از بروکسل عازم نيويورک بودند. 

 اين خلبان که در طول بيست و يک سال گذشته براي اين شرکت هواپيمايي فعاليت مي‌کرد در سن 61 سالگي درگذشت

"هیک وستر" زیست شناس آلمانی که از سالها قبل رفتار این پستانداران دریایی را در دریاهای نروژ مطالعه می کند کشف کرد که نهنگها هر یک برای خود اسمی دارند و یکدیگر را به اسم صدا می زنند.

این محقق در این خصوص اظهار داشت: "می توانیم بگوییم لحن و آهنگ آوازهای نهنگهای قاتل و نهنگهای دلفینی با یکدیگر متفاوت است. این پستانداران دریایی از یک سیستم ارتباطی بسیار شگفت انگیز برخوردارند. آنها اطلاعات بسیاری دقیقی را با هم تبادل می کنند. برای مثال یک نهنگ می تواند به دوستان خود بگوید: شما از طرف راست به شاه ماهی حمله کنید و من از طرف چپ این کار را می کنم."

براساس گزارش آنسا، گروههای نهنگها از نظر گویشی نیز با هم متفاوت هستند. به طوری که گویش هر خانواده با خانواده دیگر متفاوت است یعنی وقتی چند گروه در کنار هم هستند، نهنگها برای اینکه همدیگر را گم نکنند صداهای متفاوتی تولید می کنند. نهنگهای قاتل حداکثر 17 صدای مختلف دارند که از این آوازها برای تشخیص دادن اعضای گروه خود استفاده می کنند.

کلمه جادويي که شما را به همه آرزو هايتان ميرساند

( خ-و-ا-س-ت-ن ) است . . .

افسوس که جواني المثني ندارد . . .

.

بزرگ ترين اقياوس جهان (آرام) است ، پس آرام باش تا (بزرگ) باشي . . .

.

خدايا ، چه گم کرد آنکه تو را يافت ، و چه يافت آنکه تو را گم کرد  . . .

همه روياهاي ما ميتواند محقق شوند ، اگر ما شجاعت دنبال کردن آن ها را داشته باشيم

هميشه سخت ترين سيلي را از کسي ميخوري که روزي بهترين نوازشگرت بود . . .

.

آتش فرياد را با آب سکوت خاموش کن . . .

آن که ميخواهد روزي پرواز عشق را تجربه کند ، نخست بايد روي پاي خود ايستادن

را بياموزد ، پرواز را که با پرواز آغاز نميکنند. . .

باران باش و ببار ، نپرس پياله هاي خالي از آن کيست . . .

زندگي جدولي است که هر کس در صدد حل آن بر آيد ، جايزه اش مرگ است . . .

۱۳۸۸-۰۳-۰۹ ۱۶:۵۱:۲۱.۶

۳۲.۵۲ N

۴۸.۲۷ E

۱۰

۳.۸

انديمشك، خوزستان

زلزله‌اي به شدت 8/3 درجه در مقياس امواج دروني ريشتر ساعتي پيش شهرستان انديمشك را لرزاند.‌

به گزارش خبرنگار سياسي خبرگزاري فارس، شب گذشته 15 دقيقه پس از آنكه پرواز ساعت 20/22 هواپيمايي كيش اير مسير اهواز - تهران با 131 مسافر از فرودگاه اهواز برخاست ، ماموران امنيت پرواز هواپيما متوجه جاسازي يك بمب دست‌ساز در داخل دستشويي هواپيما شدند.
بر اساس اين گزارش، به دنبال اين حادثه، هواپيما بلافاصله در فرودگاه اهواز به زمين نشست و پس از تخليه مسافرين با تلاش مامورين، اين بمب دست‌ساز خنثي شد.
تحقيقات در اين زمينه توسط نهادهاي ذيربط ادامه دارد و خبرهاي تكميلي در اين زمينه متعاقبا اعلام خواهد شد.

اتومبيل مردي كه به تنهايي سفر مي كرد در نزديكي صومعه ای خراب شد.  مرد به سمت صومعه حركت كرد و به رئيس صومعه گفت : «ماشين من خراب شده. آيا مي توانم شب را اينجا بمانم؟ »

رئيس صومعه بلافاصله او را  به صومعه دعوت كرد. شب به او شام دادند و حتي ماشين او را تعمير كردند. شب هنگام وقتي مرد مي خواست بخوابد صداي عجيبي شنيد. صداي كه تا قبل از آن هرگز نشنيده بود . صبح فردا  از راهبان صومعه  پرسيد كه صداي ديشب چه بوده اما آنها به وي گفتند :« ما نمي توانيم  اين را به تو بگوييم . چون تو يك راهب نيستي»   

مرد با نا اميدي از آنها تشكر كرد و  آنجا را ترك كرد.

چند سال بعد  ماشين همان مرد بازهم در مقابل همان صومعه خراب شد .

راهبان صومعه بازهم وي را به صومعه دعوت كردند ، از وي پذيرايي كردند و ماشينش را تعمير كردند. آن شب بازهم او آن صداي مبهوت كننده عجيب را كه چند سال قبل شنيده بود ، شنيد.

صبح فردا پرسيد كه آن صدا چيست اما راهبان بازهم گفتند: :« ما نمي توانيم  اين را به تو بگوييم . چون تو يك راهب نيستي»   

 اين بار مرد گفت «بسيار خوب ، بسيار خوب ، من حاضرم حتي زندگي ام را براي دانستن فدا كنم. اگر تنها راهي كه من مي توانم پاسخ اين سوال را بدانم  اين است كه راهب باشم ، من حاضرم . بگوئيد چگونه مي توانم راهب بشوم؟»

راهبان پاسخ دادند « تو بايد به تمام نقاط كره زمين سفر كني و به ما بگويي چه تعدادي برگ گياه روي زمين وجود دارد و همینطور باید تعداد دقيق سنگ هاي روي زمين را به ما بگويي. وقتي توانستي پاسخ اين دو سوال را بدهي تو يك راهب خواهي شد.»

مرد تصميمش را گرفته بود. او رفت و 45 سال بعد برگشت و در صومعه را زد.

 مرد گفت :‌« من به تمام نقاط كرده زمين سفر كردم  و عمر خودم  را وقف كاري كه از من خواسته بوديد كردم . تعداد برگ هاي گياه دنيا 371,145,236,284,232    عدد است. و 231,281,219,999,129,382   سنگ روي زمين وجود دارد»

راهبان پاسخ دادند :« تبريك مي گوييم  . پاسخ هاي تو كاملا صحيح است . اكنون تو يك راهب هستي . ما اكنون مي توانيم منبع آن صدا را به تو نشان بدهيم.»

رئيس راهب هاي صومعه مرد را به سمت يك در چوبي راهنمايي كرد و به مرد گفت : «صدا از پشت آن در بود»

مرد دستگيره در را چرخاند ولي در قفل بود . مرد گفت :« ممكن است كليد اين در را به من بدهيد؟»

 راهب ها كليد را به او دادند و او در را باز كرد.

پشت در چوبي يك در  سنگي بود . مرد درخواست كرد تا كليد در سنگي را هم به او بدهند.

راهب ها كليد را به او دادند و او در سنگي را هم باز كرد. پشت در سنگي هم دري از ياقوت سرخ قرار داشت. او بازهم درخواست كليد كرد .

پشت آن در نيز در ديگري از جنس ياقوت كبود قرار داشت.

و همينطور پشت هر دري در ديگر از جنس زمرد سبز ، نقره ، ياقوت زرد و  لعل بنفش قرار داشت.

  در نهايت رئيس راهب ها گفت:« اين كليد آخرين در است » . مرد كه  از در هاي بي پايان خلاص شده بود قدري تسلي يافت. او قفل در را باز كرد. دستگيره را چرخاند و در را باز كرد . وقتي پشت در را ديد و متوجه شد كه منبع صدا چه بوده است متحير شد. چيزي كه او ديد واقعا شگفت انگيز و باور نكردني بود.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.....اما من نمي توانم بگويم او چه چيزي پشت در ديد ، چون شما راهب نيستيد .

    امّا، از آنچه که شاگردان "از لحاظ موسیقی به مبارزه فرا خوانده شده" می‌خوانمشان سهمی داشته‌ام.  یکی از این قبیل شاگردان رابی بود.  رابی یازده سال داشت که مادرش (مادری بدون همسر) او را برای گرفتن اوّلین درس پیانو نزد من آورد.  برای رابی توضیح دادم که ترجیح می‌دهم شاگردانم (بخصوص پسرها) از سنین پایین‌تری آموزش را شروع کنند.  امّا رابی گفت که همیشه رؤیای مادرش بوده که او برایش پیانو بنوازد.  پس او را به شاگردی پذیرفتم.  رابی درس‌های پیانو را شروع کرد و از همان ابتدا متوجّه شدم که تلاشی بیهوده است.  رابی هر قدر بیشتر تلاش می‌کرد، حس‌ّ شناخت لحن و آهنگی را که برای پیشرفت لازم بود کمتر نشان می‌داد.  امّا او با پشتکار گام‌های موسیقی را مرور می‌کرد و بعضی از قطعات ابتدایی را که تمام شاگردانم باید یاد بگیرند دوره می‌کرد.

    در طول ماهها او سعی کرد و تلاش نمود و من گوش کردم و قوز کردم و خودم را پس کشیدم و باز هم سعی کردم او را تشویق کنم.  در انتهای هر درس هفتگی او همواره می‌گفت، "مادرم روزی خواهد شنید که من پیانو می‌زنم."  امّا امیدی نمی‌رفت.  او اصلاً توانایی ذاتی و فطری را نداشت.  مادرش را از دور می‌دیدم و در همین حدّ می‌شناختم؛ می‌دیدم که با اتومبیل قدیمی‌اش او را دم خانهء من پیاده می‌کند و سپس می‌آید و او را می‌برد.  همیشه دستی تکان می‌داد و لبخندی می‌زد امّا هرگز داخل نمی‌آمد.

    یک روز رابی نیامد و از آن پس دیگر او را ندیدم که به کلاس بیاید.  خواستم زنگی به او بزنم امّا این فرض را پذیرفتم که به علّت نداشتن توانایی لازم  بوده که تصمیم گرفته دیگر ادامه ندهد و کاری دیگر در پیش بگیرد.  البتّه خوشحال هم بودم که دیگر نمی‌آید.  وجود او تبلیغی منفی برای تدریس و تعلیم من بود.

    چند هفته گذشت.  آگهی و اعلانی دربارهء تک‌نوازی آینده به منزل همهء شاگردان فرستادم.  بسیار تعجّب کردم که رابی (که اعلان را دریافت کرده بود) به من زنگ زد و پرسید، "من هم می‌توانم در این تک‌نوازی شرکت کنم؟".  توضیح دادم که، " تک‌نوازی مربوط به شاگردان فعلی است و چون تو تعلیم پیانو را ترک کردی و در کلاسها شرکت نکردی عملاً واجد شرایط لازم نیستی."  او گفت، "مادرم مریض بود و نمی‌توانست مرا به کلاس پیانو بیاورد امّا من هنوز تمرین می‌کنم.  خانم آنور، لطفاً اجازه بدین؛ من باید در این تک‌نوازی شرکت کنم!" او خیلی اصرار داشت.

    نمی‌دانم چرا به او اجازه دادم در این تک‌نوازی شرکت کند.  شاید اصرار او بود یا که شاید ندایی در درون من بود که می‌گفت اشکالی ندارد و مشکلی پیش نخواهد آمد.  تالار دبیرستان پر از والدین، دوستان و منسوبین بود.  برنامهء رابی را آخر از همه قرار دادم، یعنی درست قبل از آن که خودم برخیزم و از شاگردان تشکّر کنم و قطعهء نهایی را بنوازم.  در این اندیشه بودم که هر خرابکاری که رابی بکنم چون آخرین برنامه است کلّ برنامه را خراب نخواهد کرد و من با اجرای برنامهء نهایی آن را جبران خواهم کرد.

    برنامه‌های تکنوازی به خوبی اجرا شد و هیچ مشکلی پیش نیامد.  شاگردان تمرین کرده بودند و نتیجهء کارشان گویای تلاششان بود.  رابی به صحنه امد.  لباسهایش چروک و موهایش ژولیده بود، گویی به عمد آن را به هم ریخته بودند.  با خود گفتم، "چرا مادرش برای این شب مخصوص، لباس درست و حسابی تنش نکرده یا لااقل موهایش را شانه نزده است؟"

    رابی نیمکت پیانو را عقب کشید؛ نشست و شروع به نواختن کرد.  وقتی اعلام کرد که کنسرتوی 21 موتزارت در کو ماژور را انتخاب کرده، سخت حیرت کردم.  ابداً آمادگی نداشتم آنچه را که انگشتان او به آرامی روی کلیدهای پیانو می‌نواخت بشنوم.  انگشتانش به چابکی روی پرده‌های پیانو می‌رقصید.  از ملایم به سوی بسیار رسا و قوی حرکت کرد؛ از آلگرو به سبک استادانه پیش رفت.  آکوردهای تعلیقی آنچنان که موتزارت می‌طلبد در نهایت شکوه اجرا می‌شد!  هرگز نشنیده بودم آهنگ موتزارت را کودکی به این سن به این زیبایی بنوازد.  بعد از شش و نیم دقیقه او اوج‌گیری نهایی را به انتهی رساند.  تمام حاضرین بلند شدند و به شدّت با کف‌زدن‌های ممتدّ خود او را تشویق کردند.

    سخت متأثّر و با چشمی اشک‌ریزان به صحنه رفتم و در کمال مسرّت او را در آغوش گرفتم.  گفتم، "هرگز نشنیده بودم به این زیبایی بنوازی، رابی!  چطور این کار را کردی؟"  صدایش از میکروفون پخش شد که می‌گفت، "می‌دانید خانم آنور، یادتان می‌آید که گفتم مادرم مریض است؟  خوب، البتّه او سرطان داشت و امروز صبح مرد.  او کر مادرزاد بود و اصلاً نمی‌توانست بشنود.  امشب اوّلین باری است که او می‌توانست بشنود که من پیانو می‌نوازم.  می‌خواستم برنامه‌ای استثنایی باشد."

    چشمی نبود که اشکش روان نباشد و دیده‌ای نبود که پرده‌ای آن را نپوشانده باشد.  مسئولین خدمات اجتماعی آمدند تا رابی را به مرکز مراقبت‌های کودکان ببرند؛ دیدم که چشم‌های آنها نیز سرخ شده و باد کرده است؛ با خود اندیشیدم با پذیرفتن رابی به شاگردی چقدر زندگی‌ام پربارتر شده است.

    خیر، هرگز نابغه نبوده‌ام امّا آن شب شدم.  و امّا رابی؛ او معلّم بود و من شاگرد؛ زیرا این او بود که معنای استقامت و پشتکار و عشق و باور داشتن خویشتن و شاید حتّی به کسی فرصت دادن و علّتش را ندانستن را به من یاد داد.

    رابی در آوریل 1995 در بمب‎گذاری بی‎رحمانهء ساختمان فدرال آلفرد مورای در شهر اوکلاهما به قتل رسید.  

- اين ساسي مانكن هم عجب سريشي است، يه آهنگ تبليغاتي برام خوند عجب توقعاتي پيدا كرد، چهار ساله مدام بوسيله ي نامه و تلفن ازم مي خواد كاري كنم كه مجوز آلبوم اش رو بدن، نمي دونم چطوري به اين بشر حالي كنم مملكت قانون داره، به هر آلبومي كه نميشه مجوز پخش داد!

- با همه مخالفان و منتقدانم نامه نگاري كردم، هيچ كس نمونده كه بهش نامه بنويسم، خيلي حوصله ام سر رفته، ابطحي پيشنهاد داد دور دوم نامه نويسي رو شروع كنم و بعد از چهار سال از دوباره به شريعتمداري نامه بنويسم.

- يادش بخير چهارسال پيش، شب راي شماري چقدر اذيت شدم، خدا خير بده ابطحي رو كه مراقب بود خوابم نبره، واي كه چقدر روز شونزدهم خرداد توي مناظره انتخاباتي با احمدي نژاد بحث كردم، با اين وجود خيلي بامعرفت بود و اولين نفر همين احمدي نژاد بود كه بعد اعلام نتايج و رئيس جمهور شدنم بهم تبريك گفت.

فرض دوم: فرض كنيد آقاي ميرحسين موسوي رئيس جمهور شوند.

- ديگه كم كم داره همه ي ايران سبز ميشه، اتوبوس هاي شركت واحد، تاكسي ها، هواپيماها، و به همت دانشمندان ايراني همه ي ميوه ها رو هم سبز كرديم، فقط مي مونه آدمها، كه اونم به همت دانشمندان ايراني محقق ميشه، فقط كافيه يه اصلاح ژنتيكي انجام بشه!

- تا حالا چند سري تصميم گرفتم استعفا بدم، آخه چقدر بحران؟ چقدر كارشكني! تازه مي فهمم چرا خاتمي تا ديد من كانديدا شدم سريع به نفع من كشيد كنار!

فرض سوم: فرض كنيد آقاي احمدي نژاد از دوباره رئيس جمهور شوند.

- امروز يه پيشنهاد جديد دادم، قرار شد حالا كه بعد هشت سال نتونستيم نفت رو به سر سفره هاي مردم ببريم سفرهاي مردم رو به سر چاه هاي نفت ببريم، چند تا سايه بون هم براي رفاه مردم اون ورا نصب كرديم!

- امروز هوگو ايران بود، با هم يك كوكوي سيب زميني زديم، خيلي چسبيد، حيف كه بعد چهار سال بالاخره سيب زميني ها تموم شدند، اما عجب بركتي داشتندها! در اين چهارساله صبح، ظهر، شب سيب زميني مي خورديم!

فرض چهارم: فرض كنيد آقاي محسن رضايي رئيس جمهور شوند.

- راستش شما توانستيد فرض كنيد اما من نتوانستم و به همين دليل چيزي در اين مورد ننوشتم، شما چيزي به ذهنتان رسيد در قسمت نظرات بنويسيد.

***

سه سوال اساسي:

سئوال اساسي اول: چرا در تاريخ 2 خرداد، پخش برنامه ي انتخاباتي محسن رضايي به دليل پخش سريال "افسانه جومونگ" با تاخير روي آنتن رفت؟!

پاسخ احتمالي: از آنجايي كه مسئولين محترم صدا و سيما احتمال مي داده اند همه ي مردم شبكه يك را بگيرند و برنامه ي تبليغاتي محسن رضايي را نگاه كنند و به دليل آنكه آقاي جومونگ ناراحت نشوند كه بينندگان سريالشان كم شده است چنين تغييراتي را اعمال كردند!

سئوال اساسي دوم: چرا شبكه تهران در شب آزادسازي خرمشهر فيلمي تحت عنوان "سرزمين ستمديده عراق" پخش كرد؟!

پاسخ احتمالي: احتمالا آقاي ضرغامي در خانه شان تقويم نداشتند و نمي دانستند پخش چنين فيلمي در چنين شبي توهين به شهداي جنگ محسوب مي شود.

پي نوشت: ممد نبودي ببيني در شب آزاد سازي خرمهشر صدا و سيما عراق را سرزمين ستمديده ناميد!

سئوال اساسي سوم: چراي فيس بوك فيلتر شد؟!

پاسخ احتمالي اول: چون جديدا ساركوزني و همسرش يه فيلم جنجالي در صفحه ي فيس بوكشان پخش كرده اند!
پاسخ احتمالي دوم: مگه براي فيلتر يك سايت بايد دليلي هم وجود داشته باشه؟!

۱-یک روز یک خانمی اومد دفتر رئیس جمهوری و هی گریه کرد و می گفت : تو رو خدا کمکم کنین ،شوهرم بیکاره ! یک لحظه دیدیم اشک توی چشای دکتر جمع شد و گفت به خدا قسم کاری می کنم که شوهرت از همه مردم دنیا بیشتر شغل داشته باشه . بعدا فهمیدیم که اون زن فاطمه رجبی بوده و همسرش غلامحسین الهام !

۲-یک روز دیدیم یکی از روستاهای ساری اومده و میگه آقای دکتر ! چون من طرفدار شما بودم ،نمره ی انضباطم رو کم کردن،دکتر به شدت عصبانی شدند و همون جا دستور پیگیری سریع مشکل وی رو کردند . همین عنایت دکتر بود که این روستائی تونست ادامه تحصیل بده و نهایتا مدرک دکتراشو از آکسفورد !!! بگیره بدون اینکه حتی یک کلمه انگلیسی بلد باشه

۳-بچه های روابط عمومی یک نامه ی عجیب رو نشون دکتر دادن که یک کشاورز یا زارع !!! اون رو نوشته که درددل کرده هیچ کس بهش زن نمی ده، دکتر یه نگاهی به بقیه انداخت و گفت: مگه مشکل جوونای ما،موی سرشونه ؟ و این فرد با این جمله از لحاظ امنیت اجتماعی ارتقا پیدا کرد و رئیس پلیس تهران شد .

۴-دکتر الهام تعریف می کرد که عصر روز جمعه ای بود که گفتند یک آدم صادق!!! پیدا شده و می گه محصولاتش !!! رو نمی تونه بفروشه و بخاطر همین ورشکست شده . دکتر همون جا دست کرد توی جیبش و پول هاشو با این فرد نصف کرد و چیزی در گوش این فرد زمزمه کرد . ظاهرا این فرد از اون نصیحت دکتر درس نمی گیره و پول دکتر هی برکت می کنه و هی برکت می کنه تا اینکه می شه وزیر کشور!

۵-خانواده دکتر تعریف می کنند که آقای دکتر خیلی اهل شوخی وشرط بندی هستند . یک بار با عمو رحیم شرط می بندند که چه کسی می تونه بیشتر چرت و پرت بگه و اون یکی نخنده . پسر دکتر می گه  سال هاست که دکتر و آقای مشائی سر شرط شون هستند.

چهارم آبان ۱۳۵۹ ــــ ساعت ۱۰ صبح

خرمشهر بعد از سی و پنج روز دفاع ، سقوط می کند . آخرین مدافعان با دلی خونین و تنی خسته عقب می نشینند و خود را با قایق به شرق کارون می رسانند . در آن سوی کارون ، بغض یکی از بچه ها می ترکد . به لب رودخانه می آید و رو به شهری که حالا دیگر زیر چکمه های دشمن قرار گرفته ، فریاد می کشد :

خرمشهر ، صدای منو می شنوی ؟ به بعثی ها بگو  ما برمی گردیم .  ما آزادت می کنیم .

 و از آن روز ، غربت خرمشهر آغاز می شود  . 

                                             ******************

  اپیزود دوم

سوم خرداد ۱۳۶۱ ـــ عملیات بیت المقدس

خونین شهر ، شهر خون آزاد شد ......

رزمنده ها وارد شهر می شوند ، شهری که تقریبا با خاک یکسان شده است . دشمن بسیاری از ساختمان های شهر را ویران کرده ، و تیرآهن ها را دور تادور شهر کاشته است تا مانع نفوذ رزمندگان ، از سمت آسمان شود . در این میان اما ، مسجد جامع همچنان پا بر جاست . گرچه بر پیکرش آثار خشم دشمن دیده می شود ، ولی جراحاتش را به یمن حضور رزمندگان فراموش کرده است . هر کسی که وارد خرمشهر می شود ، ابتدا سراغ مسجد جامع را می گیرد . در و دیوار مسجد ، بوسیدنی شده است . رزمنده ها در گوشه و کنار مسجد به نماز شکر ایستاده اند . جای خیلی ها خالیست  ، برادران جهان آرا ، حسین فهمیده ، بهنام محمدی ،شریف قنوتی ، محمد بروجردی و خیلی های دیگر .

 ایران یکپارچه خرمشهر شده است . 

خرمشهر ، جمعیت : ۳۶ میلیون نفر

تمام قنادی ها ، در یک چشم برهم زدن خالی می شود . مردم دسته دسته شیرینی و گل پخش می کنند و با بوسه های شادی به هم تبریک میگویند .

سوم خرداد ۶۱ را به خاطر بسپارید  .                                                           

                                                           امروز ، روز پایان غربت خرمشهر است .     

                                           ******************   

   اپیزود سوم  :  کمی بعد از جنگ

   وقتی آبها از آسیاب افتاد ! ....

 وقتی آبها از آسیاب افتاد ، عده ای در فرودگاه مهرآباد از هواپیما پیاده شدند .

چمدان هاشان پر بود از پول و کارت های اعتباری ، و درون سامسونت برخی دیگر ، پر بود از پرونده ها و مدارک تحصیلی .

آنها که وجودشان را ( لابد برای مملکت !! ) از شر این جنگ حفظ کرده بودند،بعد از چند روز استراحت ، خیلی روشنفکرانه پرسیدند : چرا جنگیدید ؟!!!

بعضی ها که صدایشان بر اثر استنشاق گازهای شیمیایی در نمی آمد ، آهسته گفتند : ما نجنگیدیم ، ما دفاع کردیم .

بعضی دیگر که کس و کارشان را در جنگ از دست داده بودند ، گفتند : شما تشریف نداشتید ، یک عده آمده بودند خرمشهر ، و بهنام محمدی سیزده ساله سعی کرد آنها را بیرون کند ، اما نشد . غیرتش تحمل ماندن را نداشت ، رفت .

شما تشریف نداشتید ، هویزه و سوسنگرد را که گرفتند ، چه بلا ها که بر سر زنان و دختران بی پناه آوردند .

شما تشریف نداشتید ، شهرها را که بمباران می کردند ، بچه های کوچک زیر آوار می ماندند .

شما تشریف نداشتید ، ..............

                                                .......  ما دفاع کردیم .

       ......... و گفتگو با این جماعت بی درد چه بی حاصل بود ،

                       مانند بذری که بر بستر کویر بی آب بنشیند  .

                                                                                          ناصر طاهرکرد

                                                                                       سوم خرداد ۱۳۸۷

خونین شهر!شهر خون! آزاد شد...

چه شادی وصف ناپذیری داشت وقتی بعد از 19 ماه اسارت، خرمشهر مالِ خودمون شد! برگشت به آغوش وطن!

نزدیک سوم خرداد که می شه ،نوای "ممد نبودی.." دلهارو روونه ی خرمشهر میکنه،

روزهای آزادی.. و فراق از نبود سید محمد علی جهان آرا

سید محمد نبود تا ببینه که بچه ها گل کاشتن!!! آخه سید برای خرمشهر خیلی زحمت کشید

تو جریان کشف کودتای نوژه با سِمَت فرمانده پایگاه سوم دریایی خرمشهر برای حفظ امنیت و در جریان حماسه ی خونین شهر، با سِمَت فرمانده سپاه خرمشهر، فعالیتهای چشمگیری داشت.البته همزمان جهاد سازندگی خرمشهر رو پایه گذاری کرد و واحد عمرانی سپاه رو تاسیس کرد.

وقتی ارتش عراق حمله کرد مردم وضع بدی داشتن.سید برای نجات مردم به خیابونها می رفت.کمک سید محمد به قدری تأثیر داشت که یکبار با نجات دختری، باعث شد پدرِ مُسنِ اون دختر داوطلبانه لباس رزم بپوشه و به جمع بچه ها ملحق شه.اون پیرمرد می گفت:

"چهره ی مصمم و اراده ی قوی محمد این جرأت را به من داد"

در گیر و دار جنگ و اشغال خرمشهر امیدی به زنده موندن نبود، بچه ها با بی سیم شهادتنامه ی خودشون رو می گفتن و یک نفر یادداشت میکرد. بچه ها می گفتن:"ما که رفتنی هستیم حداقل بگذارید چند تا از آنها را بزنیم و بعد برویم"...

با بی سیم به جهان آرا اطلاع دادند: " پل را گرفته اند و خرمشهر سقوط کرد !!! "

سید با صلابت پیغام داد:" مواظب باشيم، ايمانمان سقوط نکند "

سید محمد آگاهی سیاسی و اجتماعی ویژه ای داشت، از مطالعه ی متون انقلابی غفلت نمی کرد،به برادران سپاه می گفت:"... از طولانی شدن دوران امتحان و افزایش سختی ها نهراسیم.زیرا علاوه بر اینکه خود را از قید انکار شرک آلود و وابستگی ها پاک و خلاص می کنیم.ریشه و نهال انقلابمان عمیق و استوارتر می شود و از انحراف و شکست مصون می ماند."

 "ولنبلونکم حتی نعلم المجاهدین منکم و الصابرین و نبلوا اخبارکم"

" و البته شما را در مقام امتحان می آوریم تا آن را که در راه خدا جهاد دارد و صبر میکند معلوم سازیم و اخبار و اظهارات شما را بیازماییم"—سوره ی محمد آیه ی31—

  توی وصیت نامه ی سید محمد، حرفهای قشنگی بود:

«...ای امام! به عنوان کسیکه شاید کربلای حسینی را در کربلای خرمشهر دیده ام سخنی با تو دارم که از اعماق جانم بر می خیزد و آن این است:

"ای امام! از روزی که جنگ آغاز شد و تا لحظه ای که خرمشهر سقوط کرد من یک ماه به طور مداوم کربلا را دیدم، هرروز که حمله ی دشمن با برادران سخت تر می شد و راه نجاتی نبود به اتاق جنگ می رفتم ،گریه آغاز کرده و فریاد می زدم:

 ای رب العالمین بر ما مپسند ذلت و خواری را"....»

امام حسین(ع)  فرمودند:

"مرگ با عزت بهتر از زندگی با ذلت است"

سید محمد علی جهان آرا،شهریور 1333 پا به دنیا گذاشت و شهریور 1360 پا به ملکوت...

در سانحه ی هوایی در منطقه ی کهریزک تهران به همراه 14 فرمانده ی دیگر از جمله تیمسار فلاحی، فکوری،نامجو،...به شهادت رسید.

می دانی از شهریور ماه سال 60 تا خرداد ماه سال61 ، 9 ماه جهان آرا در کنار بچه ها نبود

 اما وقتی صدای آزادی شهر به گوش می رسید، جای خالی سید محمد بیشتر احساس می شد...

ممد نبودي ببيني شهر آزاد گشته

خون يارا نت پر ثمر گشته

ممد نبودي ببيني شهر آزاد گشته

خون يارا نت پر ثمر گشته

آه و واويــــلا... كو جهان آرا

نور دوچشمان تر ما


ممد نبودي ببيني شهر آزاد گشته

خون يارا نت پر ثمر گشته

ممد نبودي ببيني شهر آزاد گشته

خون يارا نت پر ثمر گشته

آه و واويلا... كو جهان آرا

نور دوچشمان تر ما »

اي نخل غلتيده به خون

اشكي از شادي
هم چو من بفشان ... روز آ ز ا د ي

خيل ياران را ... خيز و ياري كن

دشت شادي را ... آ بـياري كن


نخل در آ تش شعله ور

گر چه شد بي سر

نو بتي د يگر گشته بار آور

شهد پيروزي خوشـهء خر ما

زورق ومن ... ماهي و در يا



ممد نبودي ببيني
گر يهء باران لاله رو يا ند از تربت ياران

گشته آبادان هرچه و يران شد

تربـت ياران گلباران شد



«ممد نبودي ببيني شهر آزاد گشته

خون يارا نت پر ثمر گشته

ممد نبودي ببيني شهر آزاد گشته

خون يارا نت پر ثمر گشته

آه و و ا و يـــلا... كو جهان آرا

نور دوچشمان تر ما »


شادروان بخشو(جهانبخش کردی زاده) و کویتی پور آفرینندگان این نوحه خاطره انگیز

    روزهای عمر خود گذشتند .

از دل زخمهاي خرمشهر
مي‌آيم
زخمهايي عاشق و پرپر گشته
که نخلهاي نگاهم را
درکارون حماسه
رويانده
آي شهر تابان ولايت عشق
خرمشهر !
تو بهار شعر شهادتي
سلام بر حماسه‌هاي سرخت
که آفتاب را
به سجده وا داشته است
خرمشهر !
اي سرود روشن باراني
سلام بر شقايقهاي نگاهت
که شکوفه‌ها را
به دلهاي گُر گرفته
پيوند مي‌زند